Ada

Er waren dus weer nieuwe. Met mijn linkerhand duwde ik het gordijn een beetje verder aan de kant. Mijn kamer was de meest linkse van het hele gebouw. Vanaf buiten was het de meest rechste. Het was op de allerhoogste verdieping en ik had tot nu toe altijd een kamer voor mezelf gehad, gelukkig. Alsof ík mijn kostbare leer- en denktijd aan iemand anders ging besteden. Vanaf mijn kleine kamertje bestudeerde ik de nieuwe mensen. Het meisje had een hele tijd naar de poort gekeken. Ik kende hem ondertussen tot in detail. Het zwarte gietijzere hek dat altijd koud voelde. De vormen en de scherpe punten. Het was hier soms net een gevangenis en ik heb mensen gezien die weg probeerde te komen. Dat hebben ze geweten. Adam Turner was de laatste geweest die het geprobeerd had. Er zat een gigantisch litteken op zijn rechter-onder-been door de mislukte poging. Iemand zoals ik, die alles wist en bestudeerde op deze school, had hem prima kunnen vertellen dat hij een steverige broek moest aantrekken en had moeten wachten tot kwart over 1 's nachts. Dan liep de wacht Williams aan de andere kant van het gebouw, ging hij zijn koffie pauze houden en liet hij zijn sleutels altijd op tafel liggen als hij naar de wc moest. Als Adam dat had geweten, was hij zo weg geweest. Maar ik deel mijn dierbare informatie met niemand. Ik zelf vind het ook niet nodig om hier weg te moeten. Thuis vinden ze me maar een weirdo. Mijn ogen gleden naar de jongen. Verwend rijkelui's kind? Associale koptelefoon op? Niet iemand waar ik me om zou gaan bekommeren. Hij schudde de hand van het meisje nieteens. Ik zag hoe ze uiteindelijk hun blikken tegelijk naar het schoolgebouw wierpen. De jongen keek naar mijn kamer en onze blikken ontmoette elkaar. Snel schoot ik naar mijn muur en schoof ik het gordijn dicht. Betrapt. Dat was me serieus nog nooit gebeurd in al die jaren dat ik hier zat. Mijn hart ging als een gek te keer en ik liep naar mijn laptop. Met een paar snelle tikken brak ik in op het schoolnetwerk. Ze moesten eens weten dat ik een laptop had. Ik had hier al heel vaak in geneusd maar ik was super nieuwsgierig naar de nieuwe leerlingen. Ik wilde alleen hun naam weten, de rest interesseerde me niet. Alyss Gilbert en Will Honeywater. Er stonden meerdere namen, maar ik was er heilig van overtuigd dat hun het waren. Ik sloot mijn laptop weer af en verstopte hem in een dubbele plank onderin mijn kast. Ze zouden nog wel even staan wachten. Als mijn berekeningen en aantekeningn klopte, zou meneer Niall pas over 20 minuten de poort open doen. Tenzij hij nu naar de wc ging en vervolgens zijn handen zou wassen. Vanaf het raampje daar keek je precies naar de ingang van de school. Het was verduisterd glas zodat je er niet door naar binnen kon kijken, maar wel naar buiten. Zo kon hij ons in de gaten houden. Mijn gevoel zei me dat hij ieder moment naar de wc zou gaan. Ik hield mijn adem in en luisterde naar alle geluiden. Niet veel later hoorde ik het, niet al te hard, maar ik hoorde de rioleringsbuizen spoelen, en het kwam van rechtsonder. Linksonder voor de buitenstaander. Ik grinnikte. Af en toe vroeg ik me wel eens af of ik niet teveel wist.