Ada

Hoezo ik verwaarloos Elliot x3


Bestuderen. Dat had ik gedaan. Snel krabbelde ik neer wat ik zag en had gehoord bij Alyss en Will. Interessant. Alyss had eruit gezien alsof ze dwangmatig wegliep. Toen ik alles had genoteerd liep ik vanachter de openstaande deur weg. Ik keurde Will geen blik waardig. Wiskunde. Nog een vak waar ik goed in was. Mijn hoofd rekende bijna net zo snel als een gemiddeld rekenapparaat. De klas zat al aardig vol toen ik binnenliep, al zag ik Alyss niet zitten terwijl die toch echt hetzelfde rooster als mij had. Ik ging ergens achteraan zitten en de bank naast me was gelukkig leeg. Mijn blik gleed door de hele klas heen. Ian krabde aan zijn neus. Lucy had rode wangen en vertelde aan de meisjes die ik vanochtend had gezien en Lotty en Lydia heette, hoe geweldig Clark wel niet was. Ironisch, hoe al hun namen met een L begonnen. "Is het goed als ik hier kom zitten?" Ruw werd ik uit mijn observatie gerukt door een meisje dat aan mijn tafel stond. Nijdig keek ik haar aan. Alyss. Het liefst zou ik nee hebben gezegd, maar de leraar kwam al binnen dus knikte ik ja. Rustig bestudeerde ik hoe Alyss haar boeken pakte, ze had nagellak op. Ze legde haar boeken op tafel en streek vervolgens een pluk haar achter haar oren. In haar oren droeg ze oorbellen. Haar blauwe ogen staarde naar het bord en ze tikte met haar pen in haar rechterhand op haar wiskundeschrift. Irritant. Ineens, vanuit het niets greep ik haar pols vast om het te stoppen. Heel erg geschrokken keek ze me aan. "Doe niet" Wauw, ik had weer iets gezegd vandaag. Alyss kreeg rode oren. Dat moest ik opschrijven. Ik schoof mijn kladblokje onder mijn schrift vandaan en kriebelde het er neer. Er hing een frambozen lolly lucht om haar heen. Ik zuchtte en leunde met mijn hoofd op mijn handen. Ik voelde hoe er een plukje van mijn haar uit het elastiekje naar beneden viel. Ja, ik zag er niet uit. Ik ben lelijk. Maar het interesseert me geen bal. Over mijn wimpers zaten 4 lage mascara, waardoor ze lang en vol leken, het was alleen een beetje uitgelopen waardoor mijn oogleden zwart zagen. Mijn gezicht zat onder de foundation zodat ik minder bleek leek en mijn lippen waren knalrood gestift. Mijn haren zaten zoals altijd in een onwijs slordige knot op mijn hoofd. Maar dit ben ik, ik zag er altijd al zo uit. Het feit dat ik er ook bijna als een skeletje uitzie en vaak sportkleding draag helpt niet echt mee om me in een vrolijker daglicht te plaatsen. Nu had ik ook een sportbroek aan en een simpel wit shirt. Mensen spraken over me als ik voorbij ze liep. Hun probleem. Interesseert me niet. Ze zouden eens moeten weten wat ik van hun wist.