Caitlin

Ik viste mijn agenda uit mijn tas en keek op mijn rooster. Frans. Ik zuchtte diep. Dat was helemaal aan de andere kant van het gebouw. Ik dacht aan het onnozele gezicht van Mevrouw Bélanger en stopte mijn agenda terug in mijn tas. Ik was toch al laat, waarom zou ik er nog heen gaan? Ik kon wel zeggen dat ik me niet lekker voelde, of desnoods dat ik er het hele lesuur over had gedaan om een zielige oma te helpen oversteken, ze geloofde toch alles. Lusteloos slenterde ik naar de aula en plofte op één van de donkerhouten banken neer. Ik keek om me heen. Aan de andere kant van de bank zat Emily Nilsson, verdiept in haar aardrijkskundeboek. Ik nam haar bezorgd op. Hoe zou het met haar gaan? Het was nog maar een paar weken geleden dat Mevrouw Smith bij het ontbijt bekend had gemaakt dat Emily's moeder was overleden. Borstkanker was het geweest. Niemand had nog een hap naar binnen kunnen krijgen. Niemand die Emily een beetje kende ten minste.

Emily begon door te krijgen dat ik naar haar keek en wierp me een schichtige blik toe. Ik glimlachte ongemakkelijk en keek snel weg. Ik twijfelde. Zou ik het haar vragen? We waren niet echt bevriend ofzo. Misschien wilde ze er niet aan herinnerd worden... "Heb jij nu geen Frans?" vroeg Emily ineens. Ik schrok op uit mijn gedachten. "Hoe weet jij dat?" Het kwam er vijandiger uit dan de bedoeling was. "Eh... Sara zit in hetzelfde cluster." Ik knikte langzaam. Sara Parker was Emily's beste vriendin. Toen Emily terug naar school was gekomen was ze haar meteen in tranen om de hals gevlogen. Ik kreeg een brok in mijn keel als ik eraan terugdacht. Emily's ogen stonden somber. "Sorry..." zei ik zachtjes. "Ik eh... Voel me niet zo lekker." Emily keek me met grote onschuldige ogen aan. Wat zei ik nou weer? Emily zou me heus niet verlinken. Ze begon koortsachtig in haar tas te rommelen. "Wil je een aspirientje?" vroeg ze zonder me aan te kijken. Ik schudde mijn hoofd. "Het gaat wel." Emily knikte en zette haar tas weg. Een waterig glimlachje verscheen op haar sproeterige gezicht. Nu kon ik me niet meer beheersen. "Emily..." begon in terwijl ik me naar haar toedraaide. "Hoe eh... Hoe gaat het nu met je?" Emily's glimlach verdween. "Oh, wel goed hoor." zei ze, niet al te overtuigend. Ik beet op mijn lip. Dat werd haar de laatste tijd voortdurend gevraagd. Ik frunnikte aan de rand van mijn shirt. "Ehm... Dit zal wel stom klinken als het van mij komt. Maar als je... Jeweetwel. Wilt praten ofzo... Dan wil ik er best voor je zijn." Emily glimlachte weer. "Maar dat hoeft natuurlijk niet." voegde ik er snel aan toe. "Je hebt natuurlijk Sara ook al." Ik voelde mijn gezicht gloeien. Waarom was ik zo onhandig met dit soort situaties? Ik zou er toch mee om moeten leren gaan. Nou ja, niet precies met deze situatie natuurlijk. Maar ik moest toch leren mensen te troosten. Ik moest onafhankelijk en betrouwbaar worden, anders kon ik niks voor haar betekenen. "Dankje." zei Emily. "Dat is erg lief van je. Ik zal het onthouden. Zelfs Sara heeft wel eens geen tijd voor me." Ik glimlachte en kreeg dat bekende warme gevoel van binnen. "Ehm... Ik moet even iets doen." zei ik toe Emily zich weer over haar boek boog. Ik sprong overeind en rende de trap op naar de slaapkamers. Toen ik op mijn kamer was ging ik op mijn bed zitten en stak mijn hand onder mijn kussen op zoek naar het gladde oppervlak van de foto.