Caitlin

Ik stak voorzichtig mijn hoofd om de deur en keek door de uitgestorven gang. Ik dacht aan de stoet nieuwe leerlingen die er die middag doorheen was gebanjerd. Ik zuchtte. Nog meer nieuwelingen. Als ze mij maar met rust laatten. Bij de kamer aan de overkant, drie kamers verder dan de mijne, was toen iemand naar binnen gelopen. Een meisje met lang bruin haar en kleding die ik nooit zou dragen. Ik trok zachtjes de deur dicht en liet me op mijn bed vallen. Ik haalde een foto onder mijn kussen vandaan en staarde ernaar. Langzaam liet ik mijn wijsvinger over het verkleinde gezichtje glijden. Tranen prikten in mijn ogen. De hakken van Mevrouw Stickensen klikten dreigend op de koude tegels van de gang. Snel stopte ik de foto weer weg en knipte mijn nachtlampje uit, maar het was te laat, de deur vloog al open. Een streep licht uit de gang viel naar binnen en het magere silhouette van Mevrouw Stickensen tikte ongeduldig met haar hak op de vloer. Na een paar seconden stilte deed ze het grote licht in mijn kamer aan, zodat ik haar gezicht kon zien. Voor Mevrouw Stickensen was het moeilijk om mensen te intimideren in het donker. Haar ogen priemden door me heen en ik pakte de strip slaappillen van mijn nachtkastje. "Insomnia." zei ik zachtjes. Mevrouw Stickensen fronsde haar wenkbrauwen nog erger dan normaal en sperde haar ogen wijd open. Ik verwachtte ieder moment dat er een laserstraal uit haar ogen zou schieten die de strip slaappillen zou vernietigen, maar toen gaf ze me haar gebruikelijke knikje en stond in stap weer op de gang. Ik zuchte opgelucht en deed het licht weer uit. Weer ontsnapt aan Mevrouw Stickensen. Dat scheelde niet veel. Ze had niet voor niets bij de meerderejaars de bijnaam 'De Aasgier'. Toch had ik liever dat zij surveilleerde dan Williams. Williams deed alleen maar alsof hij streng was, en hij was een stuk meer laid-back dan Stickensen, maar ik vertrouwde hem niet. Ik had in ieder geval niet graag dat hij in mijn kamer kwam.