Will

Er was al een halfuur voorbij gegaan nadat het blonde meisje was weggegaan toen ik besefte dat ik eigenlijk nog les zou hebben. Niet dat ik nog zou gaan, maar toch. En toen besefte ik ook pas dat ik zat te huilen. In een school waar ik net nieuw was. Op de gang nog wel. Wat zielig. Waarom was ik hier nog zo emotioneel onder. Het was allemaal al vijf jaar geleden. Was het nog maar vijf jaar? Het leek langer. Veel langer. Ik legde mijn hand even op de plek en stond toen op. Ik wilde mezelf kwellen. Ik wilde dat het pijn deed. Ik wilde het voelen. Ik had het te lang niet gevoeld. Ik voelde me er schuldig over. Ik was het even bijna vergeten. Ik mocht het niet vergeten. Iedereen wílde wel dat ik het vergat. Daarom hadden pap en mam me hier ook heen gestuurd. 'Zodat je weer een leven kunt opbouwen.' hadden ze gezegd. Yeah right. Het was zodat ik er niet meer over zou denken. Zodat ik haar zou vergeten. Zodat ze uit mijn geheugen zou worden gewist. Maar dat zou niet gebeuren. Dat zou echt nooit gebeuren. Niemand snapte wat ik voelde. Niemand. Terwijl die gedachten door mijn hoofd spookten begon ik door de school te zwerven. Wat voor les zou ik eigenlijk moeten hebben? Frans, toch? Ach. Stomme Frans. Wat moest ik nou met Fráns? Ik wilde toch niet naar Frankrijk. Daar was ik vroeger al veel te vaak geweest. Terwijl ik door de school liep pakte ik mijn iPod weer en deed ik mijn koptelefoon op en zocht naar een afspeellijst die paste bij deze situaties. Die afspeellijst vond ik bij The Afters. Ik had niet een bepaalde muziekstyle waar ik van hield. Ik hield van Metal, Pop, Rock (Hardrock inbegrepen) en zelfs van Ballads. Dit was goed genoeg. Op de maat van de muziek liep ik door de gangen totdat ik begon door te krijgen dat ik eigenlijk niet wist waar ik was. Alle gangen hier leken op elkaar. Ik liep gewoon stug door en probeerde een herkenningspunt te zoeken. Dat was er alleen niet. Een bocht. Nog een bocht. Hé. Dat schilderij.. Wacht. Die hing er net toch ookal? Shit. Weer dezelfde gang. Uhm.. Welke kant nu? Na een heel gedoe kwam ik eindelijk uit in de gang waarvan ik dacht dat het de gang was waar ik moest zijn om op mijn kamer te komen. En ja hoor. Ik had gelijk. Het was de gang. Ik liep met mijn handen in mijn zakken naar de deur en deed hem open. Waarom hadden ze hier geen sloten? Toen ging ik op mijn bed liggen en luisterde naar de muziek. We're never going back to the way it was.. We're never going back to OK. Ze hadden gelijk. Het zou nooit meer zo worden. Het was nooit perfect geweest. Maar het was tenminste wel beter dan dat het nu was. Alles was beter dan hoe het nu was.