Will

Na het ontbijt had ik me de kleine tijd die we nog hadden teruggetrokken op mijn kamer en was ik bezig gegaan met liedjes schrijven, ookal had ik nog maar een halfuurtje. Dan zouden de lessen beginnen. En ja, dat was ook wel logisch, ik was de tijd toch nog vergeten. Ik haastte me nogal naar beneden, naar het lokaal waar we geschiedenis zouden hebben. Daar moest ik zoeken. Ik had geen idee waar alles hier was. Toen ik het lokaal gevonden had, was ik ondertussen al zo'n kwartier te laat. Ik deed de deur voorzichtig open en keek naar binnen. Iedereen keek naar me. Oké. Dat was niet handig geweest. 'Honeywater zeker? Zitten. Daar.' blafte een stem van vooruit de klas. Het was een lage stem en ik keek naar het persoon dat het geluid produceerde. De stem paste helemaal niet bij de persoon. Voor de klas stond een vrouw die ik eind dertig schatte. Ze had een hoge blonde paardenstaart. Haar gezichtsuitdrukking stond alsof ze de hele tijd nogal heftige buikkrampen had. Ik liep snel door naar de plek die mevrouw Pike, ik kwam er later achter dat ze zo heette, had aangewezen. Het was naast een meisje met witblond haar. Ze keek me niet eens aan toen ik ging zitten en ze leunde nog meer naar het raam toe waar ze al half tegenaan zat. Het voordeel aan een kostschool was dat je geen grote stapel boeken hoefde mee te zeulen. Het lag al voor m'n neus op tafel en ik sloeg het boek open op de pagina die op het bord stond geschreven. 'Oké. We gaan verder waar we net ruw onderbroken werden.' zei mevrouw Pike. Ik keek in het boek. De Middeleeuwen. Oké. Dat kon ik wel. Er werd een heel verhaal afgestoken over de middeleeuwen, wat mevrouw Pike echt oersaai bracht. Iedereen was bijna in slaap gevallen tot ze ineens met een stok op het bord sloeg. Dit herhaalde ze bijna elke tien minuten. Het leek wel een soort tik van haar te zijn. Het verbaasde me niet dat ze juist op déze school les gaf. Ze paste precies tussen de probleemjongeren. Het verhaal ging verder in de monotone stemklanken, gevolgd door de klap van de stok. We waren in een half uur nog helemaal niks opgeschoten. Maar gelukkig was de les over tien minuten al voorbij. Toen kwam mevrouw Pike aan bij de Pest. Ik slikte. Ik kon dit wel. Ik kon hier wel naar luisteren. Hier had ik geen last van. Oké. Ik kon erg veel tegen mezelf zeggen, maar ik had er wél last van. Mijn hoofd werd weer eens weggeleid naar de lange witte gang. Het deed pijn. Ik drukte met mijn hand tegen mijn hoofd. Laat het weggaan. Laat het álsjeblieft weggaan. Mevrouw Pike praatte ondertussen gezellig door over de hoeveelheid doden die er waren gevallen. En ik wilde hier vandaan. Ik kon hier gewoon niet tegen. Het beeld moest weg. Het moest weg. Toen het niet wegging, stond ik op en liep ik met mijn handen tegen mijn hoofd gedrukt het lokaal weer uit.