Lucy

Ik loop door de gang naar wiskunde. Een vak dat je moet liggen. Als het je niet ligt, dan heb je er vaak niets te zoeken. Zonder inzicht ben je nergens. En laat ik nou net dat kleine beetje inzicht missen. Laat ik nou net een kneus zijn in wiskunde, en waarschijnlijk zal iedereen het ook wel bij mij denken. Volgens iedereen zijn modellen dom, maar ik deed op mijn oude school nog wel steeds vwo. Oké zo'n vak als wiskunde of scheikunde of natuurkunde ligt mij niet. Maar dat hoeft gelukkig niet meer per se nu ze ook uitgevonden hebben dat je ook gerust allerlei dingen kunt doen als je deze vakken niet hebt. Een maatschappijprofiel heet zoiets en het is echt de uitvinding van de eeuw. Dankzij deze uitvinding heb ik tenminste nog iets aan mijn niveau kunnen bewaren. Hier op de kostschool is het anders. Als dat het niet was hoefde ik hier ook niet naartoe van mijn ouders. Ik moet het modellenleven loslaten van mijn ouders. Het leven wat mijn alles was. Was. Want het is niet meer. Ik zit hier nu, ver van huis. Ver van de lieve dieren bij ons op de ranch. Ver van de troostende geiten met wie ik nu niet meer een emotioneel spoedberaad kan houden. Maar ik moet me stand houden. Het modelleven en mijn afkomst heeft me geleid in twee verschillende levens. En nu heb ik ineens geen van beide levens over. Ik zit hier in een of ander huis waar ik niet buiten het terrein kan. Grote ijzeren hekken houden me tegen, en ontsnappen is niet mogelijk omdat grote sloten het openen tegen houden. Klimmen is ook geen optie, want dan wordt je levend gespiest en dat voelt naar mijn vermoeden niet zo fijn. De enige optie is observatie. Om met observatie iedereen in de gaten te houden. Om zo van iedereen het doen en laten te weten te komen. Maar ik weet nu al van mezelf dat ik dit niet vol ga houden. Ik ben een waardeloos kind dat zonder doorzettingsvermogen zit. En omdat de drang om hier weg te komen nu nog te klein is, zal ik het helemaal niet afmaken. Hmm.... wat een zelfkennis. Dus; wat doen we dan? Niets. Misschien kan ik ooit eens iemand anders vragen, maar dat komt later wel. Bij wiskunde zie ik Lotty staan. Ze praat met nog een meisje die bij ons in de carrousel zit. Lydia heet ze. Ik ga erbij staan en al snel ben ik ook betrokken in het gesprek. Het gaat vooral over onze gymleraar, meneer Clark. Lotty en Lydia zijn te enthousiast als ze over hem praten. Hier kan nog wel eens een staartje aan komen denk ik voor mezelf. Zelf heb ik geen reden om overenthousiast te reageren. Maar ik heb besloten om me toch bij dit groepje aan te sluiten dus zal ik toneel gaan spelen. Toneelspelen en liegen zijn twee dingen die ik goed kan. Dit komt vooral doordat ik in het dagelijkse leven constant weer bezig ben -want dat is één ding wat zeker niet veranderd is- met toneel te spelen tegenover anderen en zo te liegen tegen hen. Het beeld wat iedereen van mij heeft is niet het goede beeld van het persoon dat ik ben. Ik ben anders, maar ik durf er niet voor uit te komen. Bang dat ik dan wordt afgestoten. Ik houdt het geheim. Net zolang tot ik zeker weet dat ik iemand kan vertrouwen. En mij kennende, weer die zelfkennis, duurt dat nog heel erg lang.