Stephen

Tot overmaat van ramp heb ik nieuwe buren gekregen. En volgens mij sorteren ze iedereen op ras en probleem, want er zit een sterk probleemkind naast mij die volgens mij ‘s nachts of niet slaapt, of hele grote nachtmerries heeft. Hierdoor heb ik vannacht ook amper een oog dicht gedaan. Hierdoor is mijn energie steeds sneller op. Dit moet anders. Het ontbijt verloopt niet zo soepel. Ik zucht en plof naast een van de vele nieuwelingen neer. Vandaag zijn er eerst niet zo veel gesprekken bij voor mij. Ik moet zorgen dat ik genoeg ruimte krijg. Anders wordt het hardlopen dagelijkse kost, en het kost nou nog wel zoveel energie. Ik moet zorgen dat ik straks een paar jongens optrommel om te voetballen. Er zijn vast heel veel mensen die hun energie kwijt moeten. Het liefst had ik nu bij Ada op de kamer gezeten en met haar gepraat, maar ik weet dat het waarschijnlijk even niet verstandig is. Het duurt nog tot tien uur voordat mijn les begint en ik begin langs de meters lange ontbijttafel te lopen en trommel wat jongens op om buiten te gaan voetballen. Tot ons geluk zijn er netten aangebracht die de rondvliegende ballen zo veel mogelijk binnen het terrein van de kostschool houden. Uiteindelijk kunnen we een partijtje doen met twee teams van zeven tegenelkaar. Het valt mij mee dat er nog zoveel mensen mee wilden doen. Maar waarschijnlijk is het ook een vlucht naar het veilige oude vertrouwde wat thuis waarschijnlijk ook vaak een gewoonte was. Mijn team wint, maar vooral ook door mijn overbodige energie. Ik hoef geen psychiaters meer. Daar heb ik geen zin in. Die eeuwige gesprekken ben ik nu wel eens zat. Ik wil gewoon proberen zo vrij mogelijk te leven. En nu moet ik ook nog weer wennen aan al die vele nieuwelingen. Geen idee of het mij gaat bevallen, maar mijn buurman wil ik het liefst kwijt. Hij kan vast heel aardig zijn, maar zijn eerste indruk die hij bij mij heeft gemaakt heeft het voorlopig voor hem verpest bij mij. Na het partijtje voetbal sluit ik me half op in mijn kamer en pak daar een dagboek uit mijn geheime bewaarplaats vandaan. En ik begin te schrijven over alles wat mij dwars zit. Mijn eerste psycholoog heeft me dit aangeraden, en de rest heeft nooit gewerkt. Ik weet niet hoeveel mensen al met mij hebben zitten praten, maar ik laat toch niets los. Ik heb geen zin om die vreemdelingen de waarheid te zeggen. Dan zeggen ze vaak wel dat ze zwijgplicht hebben, maar voor je het weet word je opgesloten in een huis voor krankzinnigen.