Stephen

Ik kijk niet vaak naar buiten, maar tijdens de saaie lessen is het staren naar buiten vaak wel fijn. De geschiedenisles is erg saai. De middeleeuwen interesseren mij gewoon niet. Vertel mij maar iets over de indistruële revolutie en ik ben een en al oor, maar niet over de middeleeuwen. Alle theorieën die er toen waren zijn toch allang verworpen. Alle dingen die toen waren, zijn nu toch allang niet meer. Het is gewoon nutteloos. Waarom zouden we er onze tijd aan besteden. Onze kostbare tijd, die ik het liefst benut met dingen die erg zinvol zijn. Die ik het liefst benut met voetballen, en hardlopen en sporten. Ik ben niet zoiemand die een topsporter wil worden, al heb ik het waarschijnlijk wel in me. Nee, als topsporter ben ik bekend, en ziet iedereen mij op tv. Iedereen. En dat moet ik niet hebben. Ik schrik nu al heel vaak van mensen die ik tegenkom. Vooral als ik mezelf weer eens aan het uitlaten ben. Zo kan ik het soms wel noemen. Maar iedereen kijkt me na, vooral waarschijnlijk ook omdat ik vergeleken met andere hardlopers die vaak gewoon maar joggen, ik echt ren op een snelheid waarmee die atleten de vijf kilometer mee rennen. Met die snelheid ren ik ongeveer een anderhalf uur, en dat is zo'n twintig tot dertig kilometer. Het klinkt veel meer dan het is. Als ik mezelf echt kon laten gaan had ik nog zo'n uur langer gelopen, maar ik moet ook erom denken wat echt goed voor mij is. Ik heb al eens eerder van een van de vele huisartsen die ik heb gehad omdat ik toen nog rondreisde horen zeggen dat ik eigenlijk niet meer dan tien kilometer op één training zou moeten doen. Maar voor mij is het geen training. Ik moet gewoon even rennen op zo'n moment en ik doe niet mee aan wedstrijden of iets dergelijks. Dat is niet voor mij bestemd, en ik vind het vooral zielig voor de rest. Want voor mijn leeftijdscategorie ben ik echt veel te snel. Ze houden me niet bij, en ik denk zelfs dat ik ze bij de vijf kilometer op zo'n kleine atletiekbaan de besten nog wel een rondje in kan halen. Oké dit klinkt heel erg eigendunkerig en ik moet hiermee ophouden want ik dwaal af. Ik zat bij geschiedenis dus, en één of andere jongen die mevrouw Pike Honeywater noemde, en dus zo wel van achteren zal heten omdat het geen reguliere voornaam is, heeft een niet zo beste indruk achter gelaten. Ik kan hem nu al vertellen dat hij problemen krijgt, en dat mevrouw Pike die al helemaal into the woman is helemaal de pik op hem gaat krijgen. Hij zal de zondebok zijn. En ik zal hem daar, ook naar eigen belang op voorbereiden zodat hij het niet voor alle mensen van zijn sekse in zijn leeftijdscategorie zal verpesten. Nee, ik moet maar eens ergens leuk met hem gaan praten. Met deze gedachte loop ik het lokaal uit en valt mijn oog gelijk op het zielige hoopje dat inelkaar gedoken vlak naast het lokaal loopt. Ik zie het meisje dat naast hem zat ook twijfelen en als zij uiteindelijk een stap in de richting van Honeywater doet, loop ik door. Twee mensen is te veel, maar geen is te weinig. Hmm... dat klinkt als een nieuw motto om te beoordelen of je iemand wel of niet moet helpen in dergelijke situaties. Peinzend loop ik door de lange gang naar de volgende les. Scheikunde wacht. Het vak met de vele onmogelijke formules.