Ada

Zijn ijsberende voetstappen begonnen me te irriteren. Ik draaide onder mijn dekens op mijn buik en zuchtte. Elliot Rainsworth. Ik had hem net goed bestudeerd. Zijn deur had op een kier gestaan, wat me meteen was opgevallen toen ik naar de toiletten liep. Ik weet goed dat onze kleine kamers een eigen toilet hebben, een zeer 'luxe', er staat zelfs een lelijke afgedankte wastafel in, maar ik gebruikte altijd de algemene meiden toiletten. Mijn wasruimte had ik namelijk onder handen genomen en omgetoverd tot persoonlijke bibliotheek. Het stond vol met boeken over de werking van het lichaam, natuurkundige berekeningen, moderne wiskundige formules en kennis tijdschriften. Ik had ze in de loop van de jaren gekocht, gekregen en gevonden. Ook stonden er een paar boeken over sport tussen. Maar goed, ik dwaalde af. Elliot Rainsworth. Ik had me met mijn rug tegen de muur gedrukt en geluisterd. Hij was al aan het ijsberen en praatte tegen zichzelf. Het kwam herhaaldelijk voor dat hij over ene Lilly sprak en hoe hij haar zou wreken. Dat hij weg wilde uit deze 'gevangenis' en dat hij zijn ouders niet begreep. Ik had vervolgens op mijn horloge gekeken en opgemerkt dat mevrouw Stickensen over 10 minuten haar ronde ging houden. Ik zou mijn tijd goed benutten. Ik was op mijn knieen gaan zitten en had door de kier gekeken. Elliots haar zat in een kuif en hij keek alsof hij bang was. Het was alsof ik hem wel eens eerder had gezien. Nouja, ik had hem straks nog gezien bij de regels, hij had mij ook gezien. We hadden elkaar aangekeken en hij leek door te draaien. Gestoord. Toch was er iets aan hem dat me interesseerde, ik wilde weten waarom hij flipte als hij me zag. Beneden was er iemand gitaar aan het spelen. Die riskeerde zijn leven, het was al na elven. Ik hoorde hoe zware voetstappen zich tot die kamer wende. Verdorie, Stickensen zou dus ook eerder haar ronde gaan houden. Snel had ik me terug naar mijn kamer gehaast. Ondertussen had ik ook nog gecheckt of ik niet opgemerkt was. Dat zou me namelijk geen tweede keer gebeuren. Als ik het goed had zou Stickensen over 3 en een halve minuut bij mijn kamer staan, de deur opengooien en kijken of ik sliep. Ik werd op bepaalde tijden in de nacht gecheckt. Altijd om dezelfde tijden, in het weekend zelfs meerdere keren. Dat was aangevraagd door mijn familie. Ze wisten niet dat ik goed kon doen alsof ik sliep en de tijden had genoteerd wanneer ze langskwamen. Binnenkort, als we een uitstapje naar een of ander dorp hadden zou ik stiekem wat spullen kopen zodat ik een pop in elkaar kon zetten. Die zou dan voortaan in mijn bed liggen. Dat merkte ze toch niet aangezien Stickensen altijd door de kier keek en Williams, die in het weekend patrouilleerde nam soms niet eens de moeite om een blik binnen te werpen. Het leek hier dan zo streng, op de beveiliging was veel aan te merken. Ik zat hier al vanaf mijn 8ste en ik had zowat alle geheimen hier op school ontdekt. Zo had meneer Niall een kunstgebit, al vanaf zijn 28ste en durfde hij dat niet te zeggen. Williams draagt een bril met nepglas, zodat hij streng overkomt en de lerares Engels, mevrouw Anderson is als de dood voor muizen. In mijn hoofd telde ik af. 5, 4.. De voetstappen van Stickensen kwamen dichterbij, 3, 2, er zat iets onder haar schoen. Het klonk als iets kleverigs zoals kauwgom, 1, 0. Mijn kamerdeur ging krakend open en ik had netjes mijn ogen gesloten. Mijn ademhaling leek zwaar en mijn rechterhand bungelde zachtjes naast mijn bed. De deur ging weer dicht en ik hoorde Stickersen weer weg gaan. Het ijsberen in de kamer naast me was ondertussen ook opgehouden.